Kadınıma

Kaldır şu yalnızlığı şurdan.. Eşyaları toparla kadın… Hüzün şu kara torbada dursun. Yalnızlık leş kokar sıkı bağla ağzını Fotoğrafları yak, sensizlikten bir şey kalmasın. Sana taşınıyorum bu gece kadın. Her şeyimden kurtuldum. Kalemim, kağıdım var onlarla da seni anlatır sana ağlarım kadınım… Hatıraları yak kadın. Tüm yarım rakıları dök sensiz içilmiş, seninle sevişilmemiş yatakları yak Sensiz uyanılmamış sabahların kahvaltı kırıntılarını Süpür şu lanet olası mutfaktan Sen kokmayan kıyafetlerimi kapıcıya ver Soy beni ve surlarımı yık kadın… Ağlayana kadar sevişmek istiyorum seninle Eskiden ne varsa yırt defterden Ve yırtılmış sayfalar arasında benim ol kadın Sensiz nefes alamıyor, mutlu olamıyorum Önümden sen yokken geçen aşıkları öldür kadın Sensizlik cinayeti anlatıyor. Şu yastıkla muhabbet kuşunu boğ, Bana kendime söylediğim yalanları anımsatıyor. Günlükleri yak, soyun ve yanıma yat. Boşalmış evin her köşesinde inlemek, sevişmek Ve uykuyu ertelemek bu gece. Bir Çarşamba gecesi geldin sensiz salıları Takvimden yırt kadın.. Çocuklarımıza Çarşamba renginde adlar takalım.. Bana bir çift ayakkabı getir, cam üstünde yürüyorum Kanadı ayaklarım! Bak bu lise fotoğrafım… O günler adını bile duymadım. Yak hatıraları; Ama bedenimle ısın kadın. Bu dizeler ilan-ı aşkıdır ve izdivaca davetidir Karanlıkta garip bir ozanın. Duy beni kadınım. Sensiz ne soyadım kalır Ne de hatırlanır adım Duy beni kadınım bu dizeler aşkına dizilmiştir Bu dizeler yalın, bu dizeler yalnız Onları buradan kaldır Yine tam anlatamadım…