Gözlerimde Mavi Gecelerin

Akşam hüznü uzak dağların ardında trenler geçiyor gözlerimde mavi gecelerin yıldızlarına yüreğimde özlemin ince sızıları yorgun güvercinlerin kanat çırpınışlarında soluğum hep yolculuklardı sakladığım kendime, keşifsiz denizlerdi yıllarca ayrılığı biriktirdim deltalarda, yalnızlığı kendimden kaçıp kaçıp kurtulmak isteyen gemiydim deliydim herkesin akıllı olduğu dünyada yıllarca bir gemi gecmedi denizlerimde yıllarca göğsümde bir martı uçmadı sürgün kaldım yüreğimde biliyorum her akşam gözlerimde akıp giden o çağıltı avuçlarımda taşıdığın ateşle sudur yanyana o uzak dağların ardında bıraktığım menekşe gözlü kızın kokusudur her dizede yüreğimde kanayan sözcüklerle yazılan yüzümde sınırları çizilmemiş bir hüznün camları parçalanıyor depremler başlıyor her gece, şehirler çöküyor içimdeki çukura sabahları yeniden yüreğimde sızılarla uyanır bir dağçiçeği bakakalırım öyle uzaklara kanayan gülüşlerle, kırık düşlerle metropol kentin duvarlarına yapıştırılmış boynu bükük bir resim karesi gibiyim sanki, hüzünlü yüzüm aykırı sakalımla gecede kemanın hıçkırıkları, kimsesiz bir ölümün karanlığında yıllardır ayrılıklar yaralı nehir gibi akmaktadır rüzgarlar yalarken alnımın sahillerini, uzak denizlere savrulur düşlerim kirlenir mavi gülüşlerim, martılar yaralanır, havada asit ve kir kalır simsiyah bulut gölgeler yüzümü her gece, geceler, yaslandığım tek sığınak sevdalandığım kadınım gözlerimde buluştuğun geceler bir damla su düşünce hayatın uçurumundan son isyanını çekince yüreğim, alıp beni götür buralardan insanın uğramadığı uzak kıyılara ıssız denizlerde yanmak için, kendi içimde yaramı sarmak için...