Yaşarken Ölmek

Yaşarken Ölmek Göz pınarların ne kadar dürüsttü? Ölüme ağlarken, Ne kadar kalmıştı? Göç vaktine, Yokoluş anının çanları çalarken, Belki bir gülü eline verebilmekti ölmek, Belki aynı gülün elini kanatmasıydı yaşamak Bazen çok aşina koynunda yatar gibi, Bazen çamurdan görünmeyen bir ayna Ne zaman bakmak istesen, Kendini göremezsin kirden Belki bir efendiye kul olmaktı ölmek, İtaatsiz bir asi köleydi yaşamak Gülerek ele geçiriyor sol yanımı, En sıcak sözleri ve şiirleriyle, Ya kahrım... Sıra dışı insanları taklid ediyor. Tekrar, tekrar Belki gözlerine en yakışan sürmeydi ölmek, Ve gözyaşlarıydı yaşamak. Elim kalbime iltica eder. Her defasında ince sızısı karışır ezberime, Sen iyisimi, Sus pus olmuş bir nakarat koy yerine Yanarsa yüreğin sularda Dersin, bir çağlayandı ölmek, Ki çöllerde Leylayı aramaktı yaşamak. Ben... Gri meydanın bekçisi, Bu pejmürde haliyle Yıldızları ararken, Her defasında ayışığı olabilmekti yaşamak, Ve nihayet anladım, Aslında yapayanlız ağlamaktı ölmek