Baharı Solumak

Her nereye teslim ettiysem ruhumu, Yutuyordu beni karasızlık çamuru Bitmeliydi parmaklıklar ardında geçen, Seyre daldığım âlem. Yalanları akşam esen rüzgâra bırakırken, Küfreden ağzımı Denizin tuzlu suyuyla yıkamalıydım. Ve aldığım ahlar için Büyük bir ateş yakıp Kapı, kapı dolaşıp, her laf ettiğime Utanarak ayaklarına kapanmalıyım. Bir ara Hiç yaşamadığım çocukluğum da kalan Annemi düşündüm. Babama olan öfkesini soğutmalıydım. O hiç bitmeyen, Ölümüne dek uzayıp giden öfkesini Gözyaşlı başını göğsüme alıp bastırmalıydım. Ve babam. Hoyrat bakışlı sarı saçlı mavi gözlü Belki binlerce şiir yazılası gözlerine takılmalıydım. Derin bir nefes alıp, Korkmadan doyasıya bakmalıydım. Zalim ve zavallı oluşunu unutup Yediğim tokattan artık pişman olmalıydım. Ve beklide Tarihe kanlı harflerle yazılacak olan bir savaşta, En önde duran bir kumandan olup Bir felaketin yazgısını İçten bir tebessümle dağıtmalıydım. Hatta. Dünyanın dengesizliğine terkedilmiş, Çetin bir imtihandan geçen, Afrika da aç bir bebeği kucağıma alıp, Onu gözyaşlarımla doyurmalıydım. Ölmüş ve çoktan unutulmuş Bir şehidin mezarındaki toprağına karışıp, Yaralarını sarmalıydım, Alnındaki terini silerken yorulmalıydım. Ya da Bir dilencinin eline tutuşturulan, Bozukluk olmalıydım. Ki Sıkmalıydı beni avuçlarında, Sıktıkça ziyanlığımı unutmalıydım. Yine söylüyorum. Baharı solumalı insanlar, öfkeler, savaşlar, işkenceler Daha binlerce sayamadığım bir yığın acı Artık baharı solumalı Neyi nereye terk ettik/giderken Biz bile bilemedik/ardımızda kalanı Sessizce açtım huzurun kapısını Aradı gözlerim neyi aradığını bilmeden, Unutmuştu çünkü aradığını Gafletten. Ey hırçın ve heybetli yaşam Konuş benimle sana sesleniyorum. Bulamadım ziyan olmayan bir insan.