Sana Saklamıştım Bütün Gülüşlerimi

Hep ağlayan sevdalar yaşadım iki damlasında seviştim gözyaşlarımın bazen hüzünlü bir çığlık bazense gamlı bir şarkı vardı oyunlarımda oysa hep içimdeydi mutluluğum ve sana saklamıştım bütün gülüşlerimi geceler vardı bir yanık şehrin pusunda ve uykusunda aşklar en titreten ayazında sonraların ilklerinde duran zamanın savunmasız saat vuruşunda duruşunda zayıf kalbimin bir aşkın yorgun çığlığı ve bir gözyaşının ıslaklığında sana saklamıştım bütün gülüşlerimi çok kez savaştı yalın ellerim kalemin dur diye haykırışlarında hep tırnak içinde ayırdım adını, cümleleri yarım yazarken satırlara cümlesiz anlamlar vardı hani bilirsin sonunda üç nokta yani sen vardın aklımda ve sen yoktun ıslak güllerin kokusunda ayıpsız ayıplarımdan ayıplanırken birtek sen yoktun yanımda ve ben birtek sana saklamıştım bütün gülüşlerimi güneş batıyordu öğle vakitleri bakire çiçeklerin teslimiyetinde korkusu vardı karanlığın görecek gözlerin silahında mahçup ve savunmasız kalışları vardı sen yine yoktun o vakitler gece güne dönmüş ve ağustos kar olup yağıyordu bilmeden isimsiz sevişenleri kör gözlerle kurşuna boğuyordun ve sen çalıyordun heveslerimi ağlatıp inadına içimdeki sevincimi ağustusta kar oluyordun üzerime ve ben bilmeden sana saklamıştım bütün gülüşlerimi...