Kayıp Şiir

kayıp bir şiire içli bir uyak olabilirdin sesin olsaydı kayıp bir şiirin de olmayabilirdi onu biri bulsaydı biliyorum karışık tüm çekmecelerin çekip gitmeye meyilin yalnızca bir kelime oyunu boşalt çekmecelerini bozdur hüzünlerini, ebe sensin anla gözlerin kapalı. biliyorum tüm döndüğün kapılardan kovan sensin kendini yamalı sevdalar yetmez senin güzüne gökyüzü sen değilsin, ay da onun şavkı da ayağının altında hışır hışır sen varsın bir kere yürüdüğünde farkına varacaksın biliyorum hüzünlü şarkılar hep sana düşüyor bundan sonraki şarkı benim olsun dediğin anda olsun şarkılar düşsün cemrene yağmur damlaları gölgene bilemezsin kim ne der, kim neyi susar bilemezsin belki de bilmek istemezsin kim sana neyi der, kim sana neyi kusar bildiğim bir tek şey var en az bir kayıp şiir var (yarısı sana düşer) gittiğin her yere kendini götüreceksin kaçtıkça hızlanacak arkandaki ayak sesleri gün gelecek ürpermeyi bile unutacaksın karanlıktan iyidir bırak yalnızlığın gecende mum gibi yansın biliyorum hep kendine düşüyor kendince bir yakarış hep sana denk geliyor ağustosta karakış yankısı yok hüznünün yüzün kaybolurken aynalarda tutmak için bir el yok ağlamaya bir omuz ama sen kendi elini tutmalı kendi omzunda ağlamalısın biliyorum biliyorum desem de inanma bana aslında hiç bilmiyorum hüzün tutuyor beni kendimi sınıyorum biliyorum hiçbir şey yok diyorsun ne tek bir o ne tek bir ben, ne de ikinci yalnız şahıs zamansızlık kipinde kendimizi çekiyoruz: ben var mıyım sen var mısın o var mı var inan ki var en azından artık kayıp bir şiirin var