Tavanarası Aşkı

gece şahdamarından kapsa da ışığı kuduz bir köpek gibi şarap değildir damıtılan camlara vuran uzak yolcu ışıkları terkedişlerin sinyalidir puslu aşklara ay kararır kendince, döner rahmine bir dölyatağı daha dağınıktır akşamdan kalan ey acısını bile tanımayan soyunma başkalarının acısına çünkü senin namlun hala sıcak yaptın yapacağını tufanlar diktin yedi iklim bahçesine korkuluklar savurdun karga tulumba hasatlara şimdi ellerinde karabasan bir telaş deşer gibi bir hüznün bağrını yeni sevinçler aranıyorsun kendi bahtına hüznün altında hüzün onun altında da hüzün vardır iki ağacın gölgesinde başka ağaç yeşermez meyvesi olsa bile ne tat vereceğini bilmez gece kendince bir gizi örerken çaresiz eleverir kendini ne yazık ne yazık geceyi saklayacak yok başka bir karanlık