Ayrılığın Şerefine

Gözyaşlarımın tuzu ağzıma değdiğinde kalbim yanar Gözlerim tel tel sana dökülür Irmaklar kadar derin Soluğun kadar sen gibi Ayışığı bana dokunurken Sesin de her tarafıma dokunur Sabahları uzun seyahatlerde ben hep Ben hep sensizim Bir tren hep gider Sensizlik de böyle midir gülüm Hep gitmeler mi vardır Gitmelerin ardından gelmeler mi Soğuk tünellerin gecelenmiş sabahlarına gözler açılır Çapaklı aşklar yaşanmak ister adeta Çatlamış tenlerden bir uğultu yükselirken Aşk gibi arzulanır derelerin sessizliği Sessiz, sensiz, kimsesiz, aşksız... Aşksız aşklar bilir misin sevgili Orada sevmenin tadı hep acıdır Bırakılası da değildir ki meret İçtikçe içilesi gelir Şişenin dibine ayrılık düşünce Sarhoşluğun şerefine aşksız kadehler kaldırılır