Seni Aslında...

seni yapraklara benzetirdim mor yeşil ağaç dallarında baharda çiçek açan kar beyazı renginde al yanaklı pembeli de mevsim bitişinde kuruyan bir bir düşen argın yorgun sen gibi can gibi seni bir ağaca benzetirdim tohum ektim kök saldın toprağınla sarmaş dolaş derin bir yara açtın toprağın kör kuyusunda filiz verdin çiçek açtın yaprak döktün yaşadın senelerce ama dimdik ayakta seni bir güneşe benzetirdim doğdun günün birinde bir bebek gibi dünyam ışıl ışıl pırıl pırıl aydınlandı çok çabuk uzaklaştın renklerin koyulaştı ama cıvıl cıvıl ama renk renk battın sevenlerin gözlerinde tertemiz hayallerinde seni bir kuşa benzetirdim bülbül gibi şen şakrak bir an yanıbaşımda bir an çok uzaklarda öttüğünde sesini alırdım çok uzak diyarlarda pervane olurdun etrafımda sonra yalancı bir avcı kurşunu aldı sesini benden seni bir tohuma benzetirdim bazen ana karnında bazen toprağın bereketinde bazen genç kızların çeyizinde bazen de onların yüreğinde tohumunu saldın sevgiyi ektin sevgi yeşerdi bağrında en güzel çağında genç kızların alaylarında seni bir çiçeğe benzetirdim güzel kokulu bir sümbül misali yüreklilerin elleri arasında sevginin adı altında sümbül çiçeği güldün laleydin menekşeydin karanfildin en güzeli benim sevdiğimdin gönlüme ekilen sevgi çiçeğimdin seni bir hayale benzetirdim bazen gençliğim olurdun bazen çocukluğum ellerimde kitaplarım çantam okulum seni aslında bir çocuğa benzetirdim bütün sevinçleri o çocukla yaşardım yani senin hayallerinle dünya önümde hayat benimle umut benimle yüreğim sende yüreğim o çocukta kalbim dünya çocuklarına emanet ruhumsa sana