Köprü

Çok sular aktı Köprünün altındaki ırmaktan Çiçekler yeşerirken Güneşimin solduğudur sanılan Bu kent yine renksiz olduğundan Karanlık düşmüş çoktan Tutamıyorum kendimi ölüm sırtımda Kudurmuş zaman Arkamda buğulu bir camda saklı Bir iki anıdan Sırlar okumaktayım Köprünün tam ortasındayım İçimde yalnızlık Önüm olabildiğince karanlık Kaygım yok amandan Topraktan sapmışım çoktan Varacağımın elbet farkındayım Çok konuştu sözlerim Yoruldu gözlerim Bu köprü yolunda Şimdi sonlarıdır sonsuzluğun Düşündüklerim birer rüya Tümü kapanmış kapıların Oysa arkasındaydı bahar Yolun sonu gelmiş artık Acılarım damlamış uykuya