İntihar

mübalağa yorgunum bu ölüm bâzârında gözlerimin akında cesedim ışıldıyor acım dirhem etmezken ağır geldim hayata münzevi bir gecede direnmek de hayli zor o halde ne yapmalı- yalnızlık yasaklanmış elim kolum kelepçe her kapıda biri var derken çözüldü büyü - kuşlar çığlık çığlığa sesleniyorlar tekmil: bir bahardır intihar kırık cam paslı bıçak denendi bileğimde alkole batmış kanım süzüldü usul usul dönüp baktım aynaya gözlerimde bir şenlik benden cazip olamaz şimdi hiç bir istanbul beşir fuad haklıymış hem sergey yesenin de intihar bir şairi benimseyen tek kundak damarımı terkeden tutsaklığım belki de o ki rüyalarımı süsleyen kanlı dudak biri hüznü ilahi biri hüznü sipahi aynı ümmetin tanrım iki bezgin ucu mu bir su sessizliğiyle ön cebime damlayan bir tür cinnet mi öksüz- yoksa hikmet burcu mu dünyanızda kaç şair böyle vurdu kıyıya ahmet oktay biliyor enis batur da öyle ama ebcetle bile sığmıyorlar sayıya sen söyle kalbim şimdi allah için sen söyle 'ölmek yenilik değil doğmak da öyle ama' duyduğumda yesenin seni ne çok sevmiştim sonra geceler boyu utançlarda küçülüp o dipsiz cinnetlerde buluşuruz demiştim bir gün baktım cihâna mübalağa mürekkep ve ölümle beslenen bir yumak sanki hayat ne felsefe ne bilim asla dikiş tutmuyor tükendi denilen can tükenip de gitmiyor evet intihar haktır denemeyen alçaktır bilseler ne yorgunum bu ölüm bâzârında çekip gitmek erdemli-katlanmak zor geliyor üstelik bekleyen çok şairler mezarında 'İnsan Bir Yalnızlıktır'