Homongolos

Bir bahar akşamı aylardan Nisan... Henüz bitmiş bir günün mahzunluğu... Düşünceme giren hayali bir insan Afrika zencileri gibi kısa kıvırcık saçları, Çıkık alnı ve japonlar gibi çekik gözleriyle, Hızlı geçti saatler, gece... Homongolos Seni düşündüm bu gece Bu gece uyku tutmadı gitti yine Senin gibi sevebilmeyi düşündüm Senin gibi ölebilmeyi Ve senin kadar güçlü Senin kadar zayıf Senin kadar haklı olabilmeyi Düşündükçe mahzunlaştı ruhum Düşündükçe gözlerim doldu Ağlayacak oldum bir an Bir fırtınadır koptu Bir yıldırım düştü aniden Bir an yüreğim yandı Bu anda ruhum (Homongolos) Senin kadar insandı.