Tam Zamanı

Vakit bir akşamüstü, Karşımda kız kulesi. Gözüm dalar şehir kararır Boynum bükülür. Senin için sevgili, Bir damla gözyaşım, Şehrin ağırlığı kadar ağır İçimde bir ses diyor: Bağır… Bağır… Bağır… Ve sonra, bir yıldız kayar. Eminönü'n den Üsküdar'a. Sevdam; cam kırığı avuçlarımda. Damarlarımdan boşalırcasına. Kanım, Akar… Akar… Akar… Ve ben; hiçbir şeymişim, Sen ise, benim için her şey. Bir alev düşürdün ki; Yüreğim, Yanar… Yanar… Yanar… Madem aşk yalan değil. Neden boşta kalır ellerim. Sen; giderken ardından, kan çanağı gözlerim. Umutsuz, Bakar… Bakar… Bakar… Bu benim son yürek kanayışım. Ve son çırpınışım. Vakit artık çok geç. Mutluluk ise uzak. Yolunu kaybeden ayaklarım. Ölüme, Koşar... Koşar... Koşar... Belki de tam zamanı.