Ah Ulu Çınar

Ah ulu çınar O koca çınar Dalları kurumuş Yaprakları çürümüş Kurt girmiş gövdesine Yıllarca ayakta duran o dev çınar Umutsuz Ne güneş görmüş ne su özümsemiş Yıkılmış yıkılacak Yaprakları ile gölge olurdu Seven ve sevilene Bulutlu havalarda Yağmur damlaları ile yarışırdı Hafif rüzgar gördüğünde Şarkı mırıldanırdı dudaklarında Sabah ezanı ile uyanır Seher yeli ile söyleşirdi sessizce Doğan güneşi ilk o karşılardı Giz dolu karanlıklardan öte O vardı mehtaplı gecelerde Ah ulu çınar O koca çınar Sanki hiç yaşamamış Bu kutsal topraklara ayak basmamış Tek sevdası vardı onu besleyen Güneş, su, toprak Bir küheylan gibi koşarak Nasırla birleşmiş yalın ayak Geceyle savaşında Bir yıldız gibi parlayarak Unutmuş sevdasını Tüketmiş gövdesini Kucaklamış kökleriyle toprağı Kırılmış kolu kanadı Acısına dayanamadı Bilseydiniz ne büyük bir yiğitti Bir misafir misali, o koca çınar Geldiği gibi gitti.