Gözleri Sonbahar Kokardı

Kangren bir yaraydı göğsümdeki Daldıkça derinlerine, hep kanardı Bir çoğalır, binler eksilirdim içince Yüreğimi yakan zehir bir sevdaydı. Bir düşümüz vardı, gözlerdik uzakları Göğsü delik, yelkenleri yırtık yamaydık Bir batar, bir çıkardık birbirimizin içinde Uzakları yakın eden sonuçsuz bir çabaydık. Üşümüş ellerimiz vardı, mevsimlerimiz talan Baharım derdi bana, gözleri sonbahar kokardı Hazanları sorardı, göğsümün çeperinde ağlardı Yalnızlığın soluk resimlerine yağan sağanaktık. Şarkılar dolardı diline, isimlerini hatırlayamazdı Her merhabası şafaktı, başka sevdayı çağırmazdı Öfkelenince gül kokulu saçlarını ateşlere salardı Kendi infilaklarıyla dağılan bir ay'ın parçasıydı.