Ey Gönül

Güvenme insana, insan ölüyor, Yaslanma duvara, duvar göçüyor, Ömür sermayesi hızla kaçıyor, Bildiğini söyle, susma ey gönül! Bir lahza dinle yüreğini dur da, Bağ olur mu bağban bozuk olur da, Aklın karışınca, kalınca darda, Bildiğini eyle, şaşma ey gönül! Bir gün gelir bu günleri ararsın, Yaraların apak tuzla sararsın, Bilmediğin bilmeyene sorarsın, Bildiğini yeğle, küsme ey gönül! Kalmıyor kimsenin hakkı kimsede, Ezelden ebede çile çekse de, Ömürden her anın boşa gitse de, Bildiğini payla, kısma ey gönül!