Tohumun Yolculuğu

Toprağa düşen tohum, Canlanır ve yeşerir, Filizlenir, gül açar. Çiçek, çimen etrafa, Huzur ve neşe verir, Mis gibi koku saçar. Mevsim bahar olunca, Gövdeye can gelince, Kelebekler, arılar, Güvercinler, turnalar, Velhasıl cümle kuşlar, Seviçle kanat çırpar, Erir gider buz ve kar Yağmurlar sağnak yağar, Irmak bulanık akar, Sular coştukca coşar, Sığmaz kabından taşar, Kartallar yüksek uçar. Mevsim yaza dönünce, Başaklar olgunlaşır, Taneler dolgunlaşır, Durulur coşkun sular, Sakin akar, eder ar. Bir hayel olur dünler, Başlar o sıcak günler, Bedenleri kavurur, Yaz ayları zormu zor, Yüreklerde yanar kor, Kimi tutunacak bir dal, Rahatlamak için, Küçük bir gölge arar, Serap gören çok olur, Bir damla soğuk suyu, Bulan içipte kanar. Söner o an yangınlar, Yaz iklimi canları, Köz gibi yakıp geçer. Mevsim güze dönünce, Yel eser ince ince, Tepeler toz ve duman, Dağ başlarında kar, Bağ bahçe hazan olur. Dal kırılır, gül kurur, Yolcu yolda yorulur, Bir meçhul yerde durur, Kalkamaz yatar uyur, Gelen, geldiği yere, Aynı adrese döner, Bir tohumun yolculuğu, Yine,Toprakta sona erer.