İstanbulda Sen

Gidişim bulmak içindi Hangi kahır grisi kent kustuysa beni Bulamadım Kustuğunda her kent diğerine Boğuldum Bak İstanbul'dayım Burdada yoksun Bilmiyorsun Bu şehir en çok sana benziyormuş meğer Hani bir çığlık atsam Deniz çekecek beni dibine Rüzgar dağıtıyor saçımı, aklımı... Bırak dağınık kalsın Toplama diyor saçlarını Biliyorum Seni içimin en kuytusunda boğmak için çok erken Bana başkasının gözleriyle bakan sen değil misin? Nasıl susarım Nasıl konuşurum sana; senden, bizden... Yıkarken hiç düşünmediğin köprülerden Kaç sencil yaşayan geçti ki Bir beni düşürdün sen! Bak! Bu kentin ışıkları bile seni anlatır ''Git!'' demek kolay Kolayda... Ben geleceğin günü düşlerken Gidişinle yüzleştirdin Ey İstanbul gülerek geçmek vardı kaldırımlarından Olmadı...