Zorla Hatırlayacaksın

Şimdi burdan gidiyorum Geriye kalan bir yığın boş söz var Zehir gibi çekmişim içime sigarayı Oynadığım sokaklar Kavgalarda yediğim yumrukların Acısına aldırmadan Şimdi burdan gidiyorum Kahve gözlerine bakmadan bir daha Bir daha yıkılmadan Bir daha vurulmadan alnımdan Vefasızlığına ve acımasızlığına bir daha ağlamadan Hiç arkama bakmadan kapıları çarpmadan Silmeden yazdıklarımı Ve yazdıkarımdan utanmadan Yaşadığımdan utanmadan Şimdi burdan gidiyorum Ve sevdiğimizi bir çiçeği sever gibi sevmesini bellettiği O yakışıklı yüreğimi de götürüyorum Bir de senin o zehir zemberek kahve gözlerini Şimdi burdan gidiyorum Bir sen bilirsin işte Hani çok sıcaktı Hani sadece ben üşüyordum o sıcakta Hani sadece benim ağzım kurumuştu oysa heyecandan... Ve bütün söyleyeceklerimi bir anda unutmuştum Belkide yutmuştum İlk orda kopararak o kahve gözlerini Edemediğim iki kelime var ya Bir de onu götürüyorum Zorla hatırlayacaksın! İkibinaltı, Agustos... Ben varım ama sözler yok Oysa gözler yalan söylemez Bunu sende bilirdin Ne yazıkki yalan söyledin... Yani bendim işte o köşedeki çocuk Bendim yorgan altı ağlayan Biliyorum bu aşk benim gizli bahçemdi Daha önce kimse girmemişti Tarifide zor oldu işte Belkide sadece yaşayan bilir ve yaşayan bilecek Şimdi burdan gidiyorum Kahve gözlerine bakmadan bir daha Bir daha yıkılmadan Bir daha vurulmadan alnımdan Vefasızlığına ve acımasızlığına bir daha ağlamadan Hiç arkama bakmadan kapıları çarpmadan Silmeden yazdıklarımı Ve yazdıkarımdan utanmadan Yaşadığımdan utanmadan Biliyorum bir melek getirdi kanadının birinde bana bu aşkı Kimse bir şey söylemesin artık Hiçbirseye hiçbir kimsenin eli değmesin Hiçbir şey kirlenmesin Sakın ha! Kimse bu aşkı anılarının tozlu raflarında bulundurmasın... Zorla hatılayacaksın! İkibinaltı Agustos Birde yirmisekiz Bu aşk bir yağmurdu Ve o yağmurlar benden başka sana deymedi... Sen bu sözlerime bir mendile koy artık Ve bir şafakta rüzgara kat Küllerimle birlikte...