İstanbul

Gözü kapalı ölüme gitmek Hep geri dönülen kadın İlik, kan, ter, gözyaşı Hem de sevinç, heyecan, keyif Kelimeler kifayetsiz Celladın kurtuluşu Masumun ölümü Hiçbir denklem açıklamaz Hiç kalıba sığmaz Anonim bir şair Post-modern bir ressam Doğa-üstü bir heykeltraş Tanrının ikinci adı Kurban olunası İçinden deniz geçen tek İki kıtayı kucaklayan yegane Kurşuna kafayı sokmak "Seni yeneceğim" diye bağırmak Sarılayım "boğazına" sevinci Gündoğumunda erimek Hepsi bir arada Tümü yanyana Bir kelebek gibi kanadını çırpar 15 milyon başına üşüşürüz Rezilliğimizi bile bir ana şefkatiyle taşır Ve üzerine meleksi bir örtü çeker Tanrının kutsadığı biz insanlar mı Yoksa şehirlerin baştacı İstanbul mu Düşünürüm bazen Ben düşünürüm Hayat devam eder Ölüm de Ama İstanbul hep yaşar İnadına yaşar...