Anlamsız Hayatım

Yuregim yangın yeri gibi :( Yaniyor. Huznum doruk noktada ve Gozlerim aglamak istiyor. Tutuyorum onlari aglatmamak icin, Ama olmuyor. Ben bu hayati hic sevmedim, hic sevemedim, hep sıkıntılı hep kederli, bir garip gibi, kendimi gurbette hissediyorum. Ne kadar ugrastim kendimi unutmayi, ki belki unuturdum huznumu. ama olmuyor. Uc bes sey var guzel olarak yasadigim. Anlamiyorum cunku anlayamadim bir turlu. Nicin boyle bir durum demek icin, yuregimden, icimde, taaa derinlerden bir seyler kopmak istiyor sanki. Ben yasamak, yasam adina bir hayattir diye biliyorum sadece. oyle hissetmisim hep. Uzerimde hep hali perisan bir durum. Cunku yasamak baska bisey olsa gerek ben anlayamadim ya da anlamasi na mumkun oldu benim icin. Goz kapaklarim kapanmak uzere, bir daha acilmak istemiyorcasina. Huznu her tarafimda hissediyorum beni bogacakmiscasina. her taraftan uzuntumu korukleyen, istenmeyen olaylar, tavirlar... Ben, bende bir baska ben varmis gibi kendimi komuta etmekten sıkıldım. Ben, ben olarak yasamak istiyorum artik. Yüreğim tozlu, yıpranmış bir kitap. Her sayfasında boşluk. Anlamsız bir boşluk. Sussada dilim, yuregim, aklim susmuyor. Beni kedere bogmak icin....