Dört Mevsim Sensin

İlkbahara çalar kahverengi gözlerin Görebildiğin kadar canlı ve narin Toprağa renk dağıtan rüşeymlerin İlk gördüğü güzellik sensin sevgilim Yaz sıcaklığındadır oysa sözlerin Hissettiğin kadar sıcak ya da serin Her kelimende bir hasat bulan bilginlerin Hayattan çıkardıkları anlam sensin sevgilim Sonbahar kadar ağırdır hüzünlerin Bazen acımsıdır bazen de şirin Yapraklar gibi düşüp dağılınca dertlerin Gönüllere saçılan tebessüm sensin sevgilim Kışa benzer örneğin sessizliğin Duyabildiğin kadar yalnız ve derin Buzdan heykelini yaptığın düşüncelerin Ölümüyle açan kardelen sensin sevgilim Takvimlerden düşen zaman sensin sevgilim Gecemde gündüzümde yer alan sensin sevgilim Dünümde bugünümde yaşayan sensin sevgilim Hülasa; dört mevsim, bütün yılım sensin sevgilim