Kaleme Küsmek
Ş Şenol Başkaya
0
Altın Yaprak
Bir kış gecesiydi küsmüştüm kalemime
Hep yalnızlığı, hep gurbeti yazdığı için
Bazen insanlardan bazense yaşamdan soğutmuştu beni
Gönlümden parmaklarıma giden yol ağlıyordu için için
Çok özlemiştim oysa dertli şiir yazmayı
Sancısını çektiğim mısraları beğenmeyip atmayı
Yıldızlarla konuşup, yağmur ile ağlamayı
Evet, aşka inat, mecnunluğu satmayı
Bilmem anlarmısınız kalemden küsmek ne demek
Yazara göre intihar, şaire göre sürgün
Her halde kör olmak karanlığı sevmeyen için
Yada bir Kerem için Aslıyı kaybetmek demek
Ey şair bu üç yıllık sürgünü ancak sen anlarsın
Evet, sen bilirsin hapsedilmiş mısraların yumruklarını
Ah aklım! Hükmetmezmisin şu kalbime anlamaz beni
Söylesen Ferhat da anlardı beni bu iş dağları delmekten de zor
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş