Ölüm Temennisi

Efkarımı usulca taşır mı bulutlar uzaklara Ya da sualsizce beni götürürler mi benden Geçen her saatte ruhum düşerken zindanlara Yağmurlara karışıp kaçabilir miyim kendimden Ruhum sonra damlar bir bıçağın keskinliğine Ya da bir uçurumun derinliğinde biter varlığım Ölüm belki de ağıt olup düşmezdi peşime Bu dünyaya dert mi sanki sebepsiz ayrılığım Kime sorsam kimsemdir kimsesizken Oysa her an örs'e vurur ruhumu yalnızlık Ölüm bir intihar gibi hatıraları tüketirken Bir kefen olup üstüme dolanır sayrılık Bir sen duyarsın o an çığlıklarımı Allahım Bir sen görürsün kalabalıklar içinden beni Hacetmendim, iştika olmasın, bu son yakarışım Yaşamam hayırsa yaşat, değilse al bedenimi