Özüm..

Gönlünün gergefine nakşolur aşkınla yanan ömrüm Nakkaşları kör eden iğnede saklıdır sessiz bir ölüm Her düğümde bin çığlıkla açan güzellik sensin gülüm Ne ölüm ne kıyamet varlığına müpteladır özüm Düşlerim hep seni çağırır düştüğüm yalnızlıklarda Gecenin isyanı düşer şehrin sensiz her sokağına Kurduğumuz hayallerden bin umut koyup avuçlarıma Yollarında beklerken unuttuğum sensizliktir özüm Hazannuma çehresinde karanlık silinirken dünlerin Bigane yarınlara fecri sadık salar yorgun gözlerin Şehnamelere şayandır her sessizlikte sözlerin Dudağından gönlüme akınca cana fermandır özüm