Sonum

Gözlerim ararken seni, yokluğunda Duygularımın gayri resmiliğini gördüm Tapusuz kurduğum gönül sarayında Ruhsatsız sevdamın yalnızlığını gördüm Bir deprem gibi kuşattın beni orda Uzak dur der gibi sarstın benliğimi Sevda savaşında döndüm enkaza Hummalı bir korku sardı bedenimi Enkazlarda kaybolup, kaçtım katından Hercai adreslere kanıp düştüm çöllere Seni içtim durdum elimdeki kırbadan Ağu varmış tadında düştüm yerlere Bir karga, iki çakal okudu çöle salâmı Kefen diye cesedime malihulya sardılar Rüzgâr attı üzerime yaratılış toprağını Yoldan geçenler ruhuma yalnızlık okudular Azap prangaları takılmadan ruhuma İmbiklerden geçip koştum durmadan Şeytanlarla saklanıp benzettim dostuma Seni anlatınca uzaklaştı yanımdan Kentimden güneş ayrılmadan suçsuz Bir kahkaha busesi getirdi sesini bana Mutluluk kırkın belli çıkmamış henüz Benim cesedimi yengeçler kırka ayırmakta Yaklaştım yanına ilk kez bu kadar sakin Kâkülünü kaldırdım gözlerinin önünden Yanağından bir buse koparmaya yakın Beni hatırladın sanki sinirlendin aniden Müstehzi bir elle tuttun parmaklarını Altın bir halkayı çevirdin gülerek Sinemde sarılıyken düşündün başkasını Canhıraş bir ümitsizlikmiş seni sevmek Elimde kalem sırtımda günah çuvalım İnkisar içinde ayrıldım güzelliğinden Meczup bir harami gibi naçar ağladım Zebanilere gülüp kaçmadım cehennemden Şehla bir ateş ısıtır ancak duygularımı Ve temizler ancak günahlardan beni O ıstırapla unutabilirim belki Esrayı Yanmazsam, amelim diye anlatırım seni Terazinin sağ kefesinde sevap bir avuç Sol kefesinde tek suçum, günahım Esra Küstahça sordum rabbime çok mu suç Hüküm verildi, cezam ebediyen Esra