Bir Kelebeğin Kanat Çırpışı

hayat her zaman bukadar cömert mi sandın insana yeni bir yaşamın küllerine sarılmak olmasa susturulmuş bir yüreği ağlatırken gecelerin elemi tükenirken yitik gönüllerde ağır ağır aşk dinmez sızısı toz kanatlı kelebeğin susmalara teslim olsada yüreği yokluğun kadar acıtmaz hiç bir şey yıkık bir viranenin ortasında kanat çırpar kelebek inadına direnir kara kışa uzaktan renkli görünen hayat kanatlarıdır aslında kelebeğin üç günlük ömrüne inat yıldızlara takılıyken bir yanı bir yanı içerler rüzgara düşünür ne gelen olmuş, ne giden ve süzülür saydam bir pencereden küskün bir gelinciğin kırılganlığından yeni yetme bir yaprağın naifliğinde alaca rüzgarlara bürünmüş damla damla süzülür aşkın göz yaşları düşer içime tan kızıllığında yokluğun yayılır tüm ücra köşelerime artık yasaklı bana sözcükler ay ışığında dağlara dağılan asi bir küheylan gibi içimde heceler hadi, koy ellerini yüreğinin üstüne ve ışıltılı bir bıçak keskinliğinde vur damarlarımdan aksın kanım yıldızları süpürdüm birer birer gecenin kanatları altında farkında olmadan söndürdüm ışığını çoban yıldızın şimdi güneş kucağımda veda gibi tüm yakıcılığıyla ey yar ! ben sana yeni yetme bahar olurken sendin yaşatan kara kışı ondandır, gücendi aşk artık hiç bir iz yok bize dair farkında değil misin ? bu bir kelebeğin kanat çırpışı...