Ben Tüm Dikenleri Kanımla Köreltmeye Sev

Ben ayla doğdum, güneş hiç ısıtmadı tenimi Ben ayla yaşadım, kimseler bilmedi sıcacık düşlerimi Sokak lambaları bir bir yanarken Salıverdim kendimi uçsuz bucaksız karanlığın kucağına Gökyüzünde en parlak yıldızı arayıp durdum gecelerce Dost oldum nereden geldiklerini bilmediğim ışıklarla Kendimce isimler verdim herbirine Ve onlar gitmeden dönmedim beni donduran mahalime Bir gece ansızın kaldırımın köşesinde Aradığım o parlaklığı gördüm bir çift ıslak gözde Esir olmuş kirpiğine yakamozlarca işlenmiş karagüllere Uzanıp tutmak istedim pervasız bir şevkle Gökyüzünün benden esirgediği sıcaklığı Var olduğu söylenen sevdayı yaşatsın istedim Koştum anlamadan, bilmeden, düşünmeden, Ulaşmak için ona bir an önce ardından, köşeye Tuttuğum el salıverdi anlatılan tüm tatları yüreğime Öylece kaldı olduğu yerde, baktı şaşkın şaşkın Bekledim dudaklarından dökülecek tek bir sözcüğü Bekledim ne olduğunu bilmeden birşeyleri Sustu, baktı şaşkın şaşkın An mıydı, saat miydi, zaman mıydı? Zaman öldü, gece öldü, ay öldü, o sustu... 'Konuş, yalvarırım konuş! ' diye haykırdım 'Öyle birşey söyle ki İsmin olsun, nefesin olsun, sözün olsun, senden olsun... Sesinin aksi esaretlerin anahtarı olsun Güneşi indirsin gözlerime, buluştursun gözlerinle İlk defa göreyim sevdayı, duyayım, hissedeyim, Artık bende biliyorum, hakkaten var diyeyim, Kahrolası suskunluğumun sesi ol, ne diyeyim. Öyle bir şey söyle ki, Ben tüm dikenleri kanımla körelteyim... '