Veda

giderken unutur sevgililer, o son gülüşlerini arkalarında ve o son bakışları.... veda yoktu halbuki, bu sevdanın başında. şelaleler misali, coşardı kalbimiz,soluksuz. hiç bir fırtına giremezdi aramıza, ellerimiz birbirine kenetli, selam verirdik kuşlara. sözler verilmişti , beraber bu yolları aşmaya. nefesimizin yettiği kadar. el ele,aşacaktık dağları. ve dudaklardaki yeminleri, yıldızların üzerine yazacaktık, korkusuzca. ve bir düşmüş meğer her şey, şu hayat gibi. ve gidilemedi o yollar , koklanamadı o yollardaki çiçekler. yalan oldu her şey bir anda... verilen sözler nerde peki? adı yalan olan yeminler... şaşkın bakışlarının ardından, bir gece yarısı , kalbimden vuran oklar fısıldadı kulaklarıma tutuştu bir anda bedenim. okun saplandığı yerden mi, yoksa kulağıma fısıldadıklarından mı, anlıyamadım. kendimi o beraber yürüdüğümüz , sert beton zemin üzerinde buldum. konuşamadım hiç,sustum. yalancı bir gülücük kondurup dudaklarıma, ellerin ellerimdeyken, gökyüzüne bakarak, yıldızlara yazdığımız harfleri, teker teker , kana bulanmış ellerimle, silmeye başladım...