Sevdamın Rengi Mavi Olmalıydı

S Serap Sönmez
0 Altın Yaprak
Çocukluğumda dinlediğim tüm masallar sana çıkıyor Mavili düşleri oluyorsun hayallerimin Bazen bir fırtına kopsa da içimde Bölünsem de lime lime Yine de her hücrem sen oluyor Damla damla sana çoğalıyorum ben Sevdamın rengi mavi olmalıydı oysa Kızıla boyanmamalıydı !Aşk Akmamalıydı gözlerimden kızıl gözyaşları Suskunluğumun en olmaz anlarında bile Sen olmalıydın... Seni solumalıydım nefes nefes, Tüm mavileri içime çekercesine Seni düşündüğümde, Kâh Kanadı kırık bir güvercin olup çıkıyorum, Yalpalayarak yol almaya çalışan... Kâh bir kırlangıç oluyorum, Peşin sıra gittiğin yere göç etmeye çalışan Biliyorum ki hiç bir zaman bir martı olamayacağım, Maviliklerinde konaklayan... Oysa ben martılarla bölüştüğüm O küçücük simit kırıntılarında yaşıyordum mutluluğu Onlar gibi mutlu Onlar gibi hayat doluydum Her bölüştüğüm kırıntı, sen oluyor Sen vuruyordun gözlerime maviliğince Hayat onların tiz çığlıklarındaydı sanki Bense hayatın içinde bir avare... Mutluluk savaşında atlı bir suvari gibi Hep koşan, hep yarışan... Nereye kadardı bu savaş Ve ben hangi kulvarın yarışçısıydım? Diz kapaklarım kanayıncaya dek Eskittiğimce miydi yaşam... Mutluluğumun hangi rengiydi? Bir türlü toplayıp da, öğütemediğim hayat... Aheste geçiyorken zaman Gülüşlerimdir Bir silahın namlusunda menzillenip, Tek kurşunda vurulan... Yarınlarımdır şaibeli rüzgarlarında savrulan... Umutlarımdır maviliğinde hiç sabahlayamayan... Oysa sevdamın rengi mavi olmalıydı! Hiç kararmayan...

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.