Adsız

Günler geçmekte; Zaman su misali durmaksızın ilerliyor Ve ben; Sensizliğin ertesinde Unutulmuş bir zamanda kendi halimde Bu gidişin beni derinden etkilemiş olabilir Belki geceleri gizli gizli yatağımın bir uçunda ağlamaktayım Sanma ki sonsuza kadar sürecek bu yıkılış Sanma ki acım dinmeyecek Unutacağım diyemem Çünkü bu şehirdeydik Kaldırım taşlarını beraber çiğnedik Zaman zaman yağmur altında dolaştığımız o park... Elbette hatırlatacak seni Bu yüzden unuturum diyemem Ama yokluğuna alışabilirim Daha önce sen yoktun ki hem Hayatımın içinden bir sayfaydın sadece Yazıldın sayfa doldu ve Sen bittin Sen gittin...