Kedi Ve Barut

Uzağa giderler, azalmaya... içli sularla taşınır gölgeleri dibe çökmüş beyazlık, mum... kendinden öteye gidemeyen asker bunu bilir ve giderler iki şair karşılaşır gözleri çaldıran uzağa giderler, kırılmaya... anneleri ölür, anlamazlar her çocuk bir şeyle oynar anne ölünce, yoksullardır canıyla oynayan ve tarih onlarla doludur upuzun kedilerden bahseden olmaz kim geçebilir iki ordu arasından bir harf bile düşürmeyip kalbine basmadan... büyür yenilmişlerin gölgesi dışarda vurulup okulda çoğalan iki şair karşılaşır sesleri zehir ölenlerdir haritaları zorlayan kalanlar değil savaştır, söz bittiği için başlar sıçrar gövdede kalan son kelime bir çeşme olur şiir kanla söyleşen dünya işlerini yıkamaya gelir bir ağıtla hayatı değişenler ovadır saldıran şair değil herkese aynı derinlikten bakar toprak farisi bir tavla İsmail’in koltuğunda