Kırmızı Kalem

Kırmızı yaz be kalem, ifşa et halimizi. Ne seneler, ne hayat!... Yar büktü belimizi... Ak değildi bahtımız,yere dökük yüzümüz. Biz sevda kılığında en makus kördüğümüz. Biçare anaların garip evladı bizler. Biz,yaşarken ölmüşler,ölmüşken kefensizler. Hüznümüz satırların arasına gizlenmiş. Bize avam-ı-lebde "bahtıkaralar" denmiş. Kırmızı yaz be kalem,dillendir derdimizi, Biz'i anlatamadık, anlamadılar biz'i... Sarardı tüm hülyalar, betler benzler sarardı. Arada mavi deniz;mavi mavi sorardı. Yeşil,yemyeşil gözler değildi bizi yakan. Simsiyah bakışlara esir düşmüş bir hakan... Nasıl böyle karanlık bakmakta gözlerimiz? Kayboldu aşk içinde, pembe gözlüklerimiz. Kırmızı yaz be kalem, efkar kızıl bir şarap. Kn kusar oldu gözüm, ufkum mazimden harap... Biz yasaklı insanlar ,saadet bize yasak. Mor dağın türküsü var, mor dağlar bize uzak. En gizemli sualin muhatabı bizleriz. Biz ki, bildiğimizi , bilenlerden gizleriz. Sır bize emanettir, sırlı bir kara taşız. Biz sevdalı erleriz, ela gözlerde yaşız. Geçmez bu kara bahtı dize getiren sızı... Kalemin mürekkebi ilelebet kırmızı... Kırmızı Yaz Be Kalem... Beni Kıpkırmızı Yaz