Kara Bulutlar

akşam oldu mu semayı kaplar kara bulutlar gönderirler evine güzel güneşi yani aydınlığı yani sıcaklığı gönderirler kurulurlar göğün sessiz ve sonsuz boşluğuna önce kıyamet havasında bir ezan okunur yolcu etme vaktidir artık güzel bir günü sonra evlerin odalarına loş ışıklar sokulur başlar yıldızların ve ayın düğünü kara bulutların hükmü vardır gökte bu dem koca ay bile mahkumdur karanlığa isterse kara bulutlar; çekilirler onun önüne hemencik kimmiş karşı çıkacak onların siyah asaletine? ve arka sokaklarda bir kovalamaca başlar ekmek kaçar, küfler kovalar... ve kimsesizler ve sokakların doğurduğu öksüzler, kırıntıları toplarlar sessiz ve naçar... derken dev bir aslan çıkar ekmeği yutar, küfleri üfleyerek rüzgâra sunar izler olanları kara bulutlar, izledikçe kahkahalar atar, izledikçe kararırlar...