Metropol Aşkları

"Geceyi burada geçirdiler Rıhtım'ın karşısında Martıların sabah şarkısında uyanan Su ile yaralanacakmış gibi duran Dudakları hala -öldüklerinde bile- çatlak Tenleri hala biraz kırmızı utancın tatlı ateşiyle Uyuduklarında şehir sustu Geceyi burada geçirdiler Rıhtım'ın karşısında, penceresinden deniz görünen Apartman katında" Şehri dolanıyorlar şimdi Sormuyorlar Kadıköy'de neden pencereleri merakla açılır aşkın Soğukluğu ve durgunluğu nasıl aşılır gecenin Tenleri ucuz viski ile sarhoş Akılları yalnız bir adanın yalnızlığında Özenle seçilmiş hüzünlerde tüketirler Eksiltirler düşleri hep, hep düşleri eksiktir Sonra birden öpüşmeye başlarlar, İki dudak, dudaklar, içlerinde sevgisizliğin açık tehtidi Bazen susmazlar, konuşurlar, kadıköyde rıhtımın karşısında deli bir piyangocunun parmaklarının dolandığı ve bizim kader dediğimiz o amortinin kendilerine vurmasını isteyen küçük çocuklar parayı kazandıklarında ilk işleri bir martı evi açmak olan mutsuz gece bekçileri sevdanın onlar olmasa ne güneş doğacak ne çiçek açacak ne şehir katran karası irininden sıyrılacak ne de beyaz olacak onlar metropol'un aşkını kınından sıyırır, dirençle taşırlar sevişmeleri eksikse bize ne önümüze koyarlar yırtılmış dillerini ve damaklarını öpüşlerini sererler gizliden gizliye oysa biz onları hiç sevmezdik kadıköyde bir evde öldüklerinde öldüklerinde rıhtım'ın karşısında geçirdiler geceyi sonra soğuk birden çöktü metropol bindi üzerlerine aniden aşk birden ayrılık ve baki kalan sevgilerinin en derin yerinde susuş en sevdiğiydi bu kadının, beyaz tenine taparcasına susuş sözcükler, bu sözcükler işte anlamıyorlar ki bir tanem dağınık imgelerde ortada gün gibi duran ah yalnızlık gece kağıda bıraktığımız her sabah biraz daha silinen umutlarımız kendimizi kanatarak canlı tuttuğumuz sevda.