Her gece 1

Olmuyor işte bir yanda Rachmaninof bir yanda alışveriş merkezleri dolanıp duruyorum ilk gençlik aşkları gibi köleliğini öven sözlerle bezeli kitapların arasında sokakların ortasında ve evlerin içinde bir kanepe üzerinde ikibüklüm ve yalnız -ki çok veremli bir noktürn kadar elverişliyim intihara- bir çıkış arıyorum: Sonundan başına işçilerin yaşlı fahişelerin genç ikizlerin dönüp kadın gibi kokan o boklu travestilerin -Beyoğlu masalı değildir anlatılan- konu olmadığı filmler de çekebilen marjinallerin de otobüs kuyruklarında piyano çalabilen maymunların da köle olmayı kendileri seçen kadınların da içinde olabileceği derin veremli bir noktürn öncesi bir çıkış arıyorum sabaha karşı çoğulları arpa etmeyen ince belli pencere önü kızlarını ardından baktırmayan o çocuk aklı kışlarını -asla bilmediğiniz kışlar- ağlamaktan gözleri süzülmüş, ırmak gibi delikanlıları kimsenin anlamadığı kemancıları, kancıkları, muhabir çıraklarını renklerle bezeli gökkuşağı tepelerini gerçeküstü resimleri anlayan bir resim öğretmeninin kendi portresi önünde intihar edişini çarmıha gerilmeyen isa'nın göğe yükselişini -belki çözülebilir karmaşa, bu sahne- namaz vakti devrim olmayacağını bilen sevgili kulları devrim vakti istişareye gelen müridlerini öpen usta'yı çevirisini az önce bitirdiği kısa hikayelerin içinde eski sevgilisini düşünen masa lambası yazarlarını en ince dokularına kadar anlatabilen veremli ama sıradan bir noktürn öncesi, sabaha bir çıkış kapısı gibi bakmayı biliyorum: bu umut!