Hayata Dair / 1

(ÖLÜM BİR YENİLGİDİR...) Zippo gazı kokusunda tükettiğim ilk gençliğim inatçıydı anne fıratın ak köpüklerinde yıkadığın oğlun, at binmeyi geyik düşürmeyi öğrettiğin oğlun.. yirmisinde komünist oldu, ilk kez tütün içti. resim çizdi mardini gördü, silah kullandı adam vurdu bu kanlı diktanın ve düzenin adamı olmayacaktı ya; parkasına gece kuşları sakladı Spinoza usulu düşündü Engels usulu kazandı Che usulu paylaştı ama bırakıldı terkedildi ateş çemberlerinde fırat kokulu bedeni oğulcuğunun Latin parmaklarım kırıldı anne anlamsız mitinglerin aynasızları uykularımı bastı, hani o süreksiz ceviz yeşili hıncahınç kavgalarım vardı ya mahallede çocukken ben, hatırlarsın kalmadı artık anne.. sessiz bir akşam vaktiyim durgun bir köpüğüm artık Ne Fırat'ın kardeşi Volga'yım Ne de Devrimin kızıl çocuğu Dünyalarıma tedirgin, sarışın kadın elleri giriyor artık anne ak gerdanlarında tutku barındıran anlıyorsun ya yabancı şeyler bunlar bana Karanfilleri özlüyorum anne üzerlerine kokun sinerdi ya. O pembe horoz çiçeklerini gecenin o sakin büyüsünde düşlerin sade bir radyo istasyonu gibi gelişlerini aklımıza, uzun bir yolun yolcusunu yitik kasabaların arkasından düşen kıvılcımlarını sessiz yangınların Oysaki sadece biz bilirdik değil mi anne! yangınların düş olduğunu ve sedece ikimiz görürdük. senin fırat kokulu oğlunun latin parmnakları unuttu alfebedeki sesliler sessiz kalan parmaklarım tütün sarıyor anne tütün kokuyor.. Aynı dediğin gibi hani.. bir serçe vardı.. uçamazdı denizde.....! ! !