Hazan

(1) gidiyor musun!!! çöpçüler süpürdü duygularımı az önce sorularım kirli kaldırımlara takıldı yaprakları dökülmüş çınarın altında anlamsız dolanır yokluğuna bakışlarım. altın sarısı yapraklarla toprağa gömülür ümitlerim döküldü yüreğimde biriktirdiğim son heveslerim martı çığlıklarına belendi gözyaşlarım heveslerim vardı sana dair, yıkılmadan önce arkana bakmadan bütün gidişlerine hep gidişin vardı yazdım benliğime yıkılışım vardı kökleri kazınmış ağaçlar gibi şimdi git sakın bakma ardına bir sel gibi yıktığın eserin var ardında… (2) her gidişimde kanadı benim de sevmelerim gece çöktüğünde çaresizliğimin soğuk duvarlarına yıkılırdı tek tek düşlerim umuda sarıldığım her dakika da dudağımın ucunda hep yarım kalmış yeminlerim ve ardımda kırmızıya kesmiş sözlerin sana aitti benliğimin içinde , kutsadığın esaretim korkma sakın! üşürsen eğer çırılçıplak ölüm kokan ruhum da hüzün yüklü sonbahar gözlerim gelsin aklına şimdi beni bırak yalnızlığımın koynuna gitme! deme bana ne zaman düşerse düşlerim ayaklarının ucuna ilk öpüşüm gelsin ayrılığı terennüm ettiğim dudaklarına (3) bütün ümitlerim içim de uçuşan mahpus güvercin çığlıkları yankılanırken karanlık duvarlarım da üşürdü geceler,nefesim donardı yokluğuna sensizliğe ağladığım da gözyaşlarım da ıslanırdı her hülya. susunca kurşiniye boyanırdı dağlar kelimeler düğümlenirdi boğazıma sensizlik akarken sinsice damarlarımda daha kaç ilmeği çekeyim yüreğimin darağacın da akmadığın zamanlara… (4) nefes almaktı hayat seninle doyasıya kaç kez yol aldım ben o kurşini dağlara suskunluğum sana değildi sana değildi vazgeçişlerim kanayan imkansızlığındı oysa damarlarımda dolaşan olmayışını unuttum da ya ellerim çok üşürse sana ya canım dokunmak isterse bakışlarına ben yalınayak düşerken her sancılı veda'nın ayak uçlarına dönüp te sana öksüzlüğümü vurma suratıma ben her gidişimde şimşekler çaktım yıldız bakışlarıma gözyaşlarımla yıkadım yüreğimi her arkama baktığımda ümitlerim köreldi aşkımın uçurumların da