Unutmak Yok Seni

saatler taslak zemheriyi vuruyorken ben seni taşıyorum ayrıntılarda.. ne zaman içimden bir tren geçerse seni soruyorum arıyorum ıslak gözlerimle. tüm ışıkları söndüğü zaman kentin usul adımlarla koşuyorum tümcelere bıraktığım odama.. gelecekmisin bilmiyorum.. kapı zilinde parmak izin duruyor hala şimdi sen görüyormusun beni üzerimde eriyen kar taneleri gibi özlüyor, düşünüyor ağlıyormusun.. daima zulamda intihar var birde ıslak gözlerin tunç kaplı çelik mermerler gibi adın kafama yazılı. beyaz gülümsemelerinle tükenen mum ışığı halelenirdi saçlarında hala öylemi... kızıl dudakların titrermi dokunduğunda başka bir bedene.. takunyalı çocuklar gibi düşeceksin sende bir gün içime el verip kaldırmak yok üzülüp ağlamak yok toprağa düşmeden kalbim sana bir daha dokunmak yok.