Hoşçakal

Belki de, senin için herhangi biriydim Herkes gibiydi adım. Sıradandı ellerim, gözlerim, saçlarım. Belki de çoktan unutmuşsundur, Nasıldı bakışlarım... Belki, gün gelir de Yeniden canlanır yüreğinde, Sevdiğin, kızdığın, özlediğin kadın... Karlı bir kış günüydü, bilmem hatırlar mısın Ellerin saçlarımda dolaştı, gözlerin yüzümde. O gün bir korku girmişti yüreğime. Hep "hoşçakal" dedin, Seni seviyorum derken. Oysa başıma gelen, En güzel şeydin sen... Sigarayı bıraktığın gün, anlamıştım. Beni de terk etmeye hazırlandığını. İkimizin aşkı, imkansız bir rüyaydı. Bana her gelişin, sona bir adım yakındı... Öğrendim ki, karasevda, ayrı bir ülke. Ben oraya daha önce hiç gitmemişim. Senle, öyle bir yandı ki yüreğim, Başka yerde yaşayamam artık. Bir, son öpüşünü saklamak isterdim, Bir de son bakışını. Sevmeyi de beceremedim, veda etmeyi de Yine de sakladım, beni o karakışta Alev alev yakışını... Öğrendim ki sözle olmuyor aşk. Ağlamasını da bileceksin, gülmesini de. Sevmesini de, gitmesini de. Şimdi açsam yüreğimi, koysam önüne Gözyaşlarımın anlatamadığını anlatır mı, sessizce. Ya da kaçsam, uzaklaşsam, çaresizce. Söner mi yüreğindeki yangın Diner mi öfken, nefretin... Anladım ki aşk, uğruna ölmek değil, Uğruna ölebileceğinden vazgeçmekmiş. Seni seviyorum demek, Gerçekten "hoşçakal" demekmiş. Belki de ben, Senin için herhangi biriydim. Oysa sen, "Başıma gelen en güzel şeydin..."