Kül

Dün gece eşkiyalar bıçaklamış bir karanfil Ölmemiş vurmuşlar kaçamamış solmuş Seni ne çok dövmüşler anne Bana ne çok sövmüşler Dün gece vurmuşlar bir martıyı anne Kaçamamış ölmüş gözlerinde bir acı tebessüm Ne çok karga gürültüsü koptu anne Ne çok insan gümbürtüsü Şu demlerde bir sel koptu anne Kimse kaçamamış boğulmuş Bir çocuk yüzünde masumiyet akıyordu Ne çok ağlamış ferfecir kaskatı kesilmiş anne Artık kaçmayalım anne Kaçmaktan yoruldum Umut uğramadı kapımıza anne Ki umut hind fakirinin cepkeninde delik Dün gece dolu dizgin koşan bir kısrağı vurmuşlar anne Ak tenine kanlar bulaşmış korkmuş Ne çok hainlik katledilmiş gözlerinde anne Dün gece kendimi vurdum anne Gözlerimden hicran akıyordu Ellerim korkak bir hırsız zamanın Ki zaman akıp geçen bir nehir Benim hayatım bir sigara anne Tabutum kül tablası gibi Ki zaman bir çakmağın çakışında Ki hayatım çakmakla tabla arasında Geçen kül gibi küllendi anne