Kabul Ederseniz

Ne çocuk olduğumu anladım Ne genç Ne de büyük. Öyle şeyler hediye ettiniz ki bana Yaşamam için Boyumdan büyük. Geceleri sesimi duyurmamak için Yorganımın altına saklanarak Boğulduğum gözyaşları Güneşli günlerime ayaz. O zamanlar büyük gördünüz beni. Ufacık ellerimi unuttunuz Taptaze yüreğimi Pembe yanaklarımda güller soldu Gözlerimde ışıklar söndü Siz görmediniz. Sonra İsteklerim olduğunda ya da heveslerim ‘Sen küçüksün’ dediniz ‘olmaz!’ Oysa Ne kadar da büyüktüm Hediyelerinizi kabul ederken Oysa Fark etmediniz bile Ne kadar büyümüştüm hızla Kurduğunuz hayatı yaşarken. Herkes kendini düşünüyor Her şeyden önce Değil mi? Bunu siz öğrettiniz bana. Gözlerimiz gülmez Ufacık ellerimiz ısınmaz oldu. Yüzümüzde belli belirsiz bir gülümseme Ne sevinç Ne hüzün dolu. Yüreğimizde yeri dolmaz bir eksiklik Siz güzel yaşayasınız diye. Ben çoktan büyüdüm aslında Çocukken de büyüktüm Ne olduğumu anlamadan büyüdüm. Hediyelerinizi kabul ettim Çünkü Başka şansım yoktu Ne gücüm Ne de cesaretim. Kurduğunuz hayatın İçinde bulduk kendimizi Ve yaşadık. Ölümcül bir kazadan Henüz kurtulmuş gibiyim. Şimdiyse Ben de kendimi düşünüyorum Her şeyden önce Ama kimsenin hayatından çalmadan Güneşinin önüne bulut çekmeden Acıtmadan. İçimde cehennemi yaşattığım o günlerin Artık beni üzüp yaralamasına izin veremem. Kendi ellerimle Yüreğimle kuracağım hayatı Kimseyi üzmeden Üzülmeden Yaşamak istiyorum. Eğer büyüdüğümü anlar Buna izin verirseniz. Size güzel bir yaşam Hediye etmek istiyorum Güneşli günlerinize rengarenk çiçekler Alacakaranlık zamanlarınıza Işık saçmak. Yüreğinizi alıp Yüreğimin yanına koymak istiyorum Kabul ederseniz.