Karda Açan Çiçek

Gülümsemek Yüzyıllardır hasret yüzüme. Ne güç hayatı anlamak Hak etmek için gülmeyi ne yapmalı Ya da kimler hak eder ki? Yüzde kaçım insan Bilmiyorum. Yüzde kaçım boğulmadan kurtulabilmiş Yaşam okyanusundan Canlı kalmayı başarabilmiş Yüzde kaçım tutkun sevdaya Bilmiyorum. Yüzde kaçını saklayabilmişim içimde Çocukluğumdan arta kalanların Yüzde kaçım gelecekten umutlu Ya da cesaretli hayal kurmaya Bilmiyorum. Bildiğim şudur ki Alışmak mümkün değil acıya Hele yalnızsan. Ben kendimle kaldığım zamanlarda Artık yetmiyorum kendime Yetemiyorum. Yalnızlık zoruma gidiyor Paylaşılamayan o korkunç yalnızlığıma Bir ortak arıyorum. Ben ki Uzun kışların zulmüne rağmen Topraktan bir silkinişle Başını kaldıran kardelen. Ben ki Beklenmeyen zamanlarda Sabahın kör vakitlerinde Birden açıveren kardelen. Ben ki Uçuk sarı yapraklarında Işıldayan kar taneleriyle titreyen Sabaha karşıların ayazıyla O yana bu yana savrulan Ama yine hep diri Yine bir o kadar güzel Ve nadir kardelen. Ben kendimle kaldığım zamanlarda Artık kendime yetemiyorum Yalnızlık zoruma gidiyor. Paylaşılamayan o korkunç yalnızlığıma Bir ortak arıyorum.