Şımaramadığım Sevdama...

En sevdiğimdin Gözlerin kanıyordu gözlerime acımdan En derin havzasından ağıtlar düşüyordu Ben seni seviyordum en güzel tarafından Gece karası gibi düşüyordun içime Kar yanığı bir acı ki öylesi keskin Oysa nasıl naifti saçlarımı tel tel okşayan ellerin Erirdim parmak uçlarında Sen bilmiyordun Ben az ağlardım/sen çok susardın Kanardın Görmemişliğime sığınırdım çok kere Sarardın bütün savrukluğunla Kanardım Kokuna dokunurdum usulca bulaşsın diye Sen yokken vurmak için teselliye Kesilirdi ellerim dokunamazdım Sen bilmiyordun Usuldan bir şarkı çalardı en sevdalısından Bize tutardım Gözlerinin içine bakardım Bu sevdanın raksına durmak için eşlikte Kaçırırdın Bakışların gümrük yemiş gibiydi Saklardın İnce bir telaş sarardı yüreğimi Korkardım Sen bilmiyordun Sokaklar üşürdü sen gidince en harlı zamanlarda Terlerdi bu şehrin alnı Sarsılırdı bedeni tutulduğu sıtmadan Çocukların ellerinde kalırdı kağıt mendiller Daha bir başka çekilirdi tinerler Başı dönerdi kentin Zaten narkoz yemişken Her yanım düş çürüğü Kanardı için için Sen bilmiyordun Susardın ve usul usul giderdin Düşerdin başka kadınların koynuna Bütün hırçınlığınla yapışırdın sahte tenlere Severdin onları kendini döver gibi Ve ağlayarak dönerdin Küçük bir çocuk gibi sokulurdun koynuma Uyurdun Annen olurdum sen çocuk oldun diye Kadınlığım ağlardı sessizce İçimdeki çocuk bana körebe Lal dili Konuşursa kanardı sesi Sen bilmiyordun