Ay Çarpmaları-12

En güzel düş sökülüp köklerinden çıkarak yörüngeden düşmekti sonsuzluğa onikiye bir kala yarım bir düş ay yoktu Bir şiirin orta yerinde kırılgan ve eşsiz bir çiçek büyütür gibi büyüttük sevdayı can verip unuttuk sonra şiir sustuğunda ay küstü Acıları yoğurmak giderayak hem de umudun teknesinden kestim bir parça hüzün dağıtıp kendi içime ay eksildi Bir şiirin satır başına koyup sevgilinin adını söyledim çekip gitti kaç yerinden yırtıldı gök mavilerinden ay çekildi Deme bana şimdi! yalan sevda dilde kaldı ay sessizce uykuya daldı şiir arar mı sevdayı sorulur mu yar yalandan? ay çarpmalarında yalnızken