Vurgun

En köhnesinden bir akşam vakti En daralında istanbul Bir şiir çıkartıyorum en deriniden yüreğimin Vurgun mesafesinde Vurgun yiyorum tam doruğunda sevdanın Oysa,, oysa ne şiirler yazacaktım sevdaya dair Ne umutlar uçacaktı Birden kayboldu ayak sesleri ve izleri İz düşümü yaşadım! ! ! düş düşümü gibi Düşü/mü düşürmüşüm Kaybetmişim düşümü Yarım yarım cümleler tamlarım eksik Eksikse bir yarım bir yarım daha Tamlığa aday Oysa tam diye başlamıştı Tamlığı yaşayacak tam sevecektik Tam sevmedi yürekler Yarımı böldük ortadan Tamda vurgundan önce Vurdu Vurgundu! ! ! Tam vurgun mesafesindeydi yüreğim Ve şiirler çıkıyor şiirler yaşanıyordu halbuki Tam aynı yolun yolcusu iken Tam aynı hizadayken çarpışmadan geçiştik Çarpardı oysa gözün gözüme Olası ya sevebilir çarpılabilirdik