Masum Suçlu

Bir selâmı esirgedin, üşüdüm Dinlemedin Yürek kıpırtılarımı susturdun, sustun Neden gelmedin Bekledim Oysa göç bilmeyen güvercinlerin kanatlarındaydı saygım Sevgiye dönüşürken Üşüttün Çoğalamadan bittin Gelemeden gittin Üzgünüm Güvercinleri uçurdun Ve... Göçe zorlandılar suskunluğunda Geri dönüşleri yok Yan şimdi ben gibi yalnızlığına Ağla bana Ağladığım gibi sana Yazık ettin yarınlara Beklemekteyim bir güvercin daha Göç edemeyecek olanı, bir daha... bir daha Sana uzak diyardan Zaten sende uzaksın ya Sende unut Sakın ha Kocaman bir of çekip Karşı dağları yıkıp... Suçlusun diyorum İncinen benim Haberin ola Ötesini hiç sorma Ahh şu ayağı; minicik bir çakıl taşına takılıp Düşüp Kırılan gururum Peki... ben... Ben niye ağlıyorum.