Gül Ve Kan

bir saray yaptım, hüznün kristallerinden, içinde ben mahzun, sen ise kuşbakışı bakmalardaydın! bir zindan yaptım, derinliği sığ vicdanlardan, içinde tek mahpus; ben, o zindanda yatmalardaydım! ! ! ömürden bir resim çizdim, içinde gül, bir de bülbül, gül açtıkça yaprak yaprak, ömür bitmekte. baykuş, gül dalına konmuş, hoyrat hoyrat ötmekte! ! ömür silindikçe aynadan gül intizar etmekte! bülbül yad olmuş, nağmesi feryad olmuş kızıl bir öfke / çekilen çile ve gülden akan, iki damla kan! resim; solmuş çehreler, görünmez olmuş, hem bülbül, hem de gül! sahnede; o bildik trajedi başrolde baykuş, tükenen bir ömrü, didiklemekte! ! ! !