İstanbul Düş/tü

İstanbul düş/tü ellerime gözlerinden usul usul sessizce güvercinlerin yürek yangınıydı içimizdeki heyecan işte Ayasofya işte Hazerfen karabataklar bile aynı çırpınışta vapur düdüklerinin ardındaki köpük beyazında yiterken İstanbul'un martıları daha mı bir vefalı ne böyle mi denmişti bir zamanlar vefasızlıklara kılıf biçerken ah martılar … bulutsuz martılar öpüyordu pervasız kız kulesinin utangaç gamzelerini kız kulesi mahcup kız kulesi acemi tutma öyle ellerimi utandırma beni yapma Üsküdar böyle miydi kavlimiz Çamlıcayı yeşile boyarken kutsal yeminimiz kıskanırdı mavi sevdamızı hırçın Karadeniz Yenikapı hep sisli Yeni kapı kederli titriyor gemileri hele bir dinlen şurada dök içindekileri temmuz sıcağı süpürsün alnındaki şebnemleri bab-ı âli yokuşların yoruyor beni bir de aşkın gizemi bırakma ellerimi hiç bırakma hiç bırakma e mi?