Gülölümü

Herhangi bir evin herhangi bir odasında kırmızı bir gül ölümü solumakta I sen şimdi kara bir kuşkusun kalabalık bir şehrin yitiklerinde mavi ellerini de siyaha boyuyorum öylece kalıyorsun kendi cehenneminde II herşey çok boyutlu ellerinde yumuşacık bir İstanbul ellerin yine mavi İstanbul martıların, geçip giden suların, gemilerin çığlığında şimdi. III Madem ki öleceğim bir deniz ortasında ölmeliyim ya da bir gece yolculuğunda ve mutlaka mavi olmalı kefenim IV gölgelerimiz yan yana uzamıştı cadde boyu kızkulesi sağımızda kalıyordu tütün, şarap ve balık kokuyorduk ve zaman korkmadan geçiyordu suların üzerinden İstanbul beyoğlu sokaklarında dileniyordu, balık tutuyordu boğazın serin sularında, çığlıkçığlığaydı. köprüler enikonu serilmişti suların üzerine insanlar boyuna yoksullardı bir çocuk hiç durmadan simit satıyordu bir adam yoksul sandalyesinin dibinde köprü altında upuzun yatıyordu. herkes kendi dünyasındaydı. biz neresindeydik kendimizin? masmavi, ipincecik bir ipti yaşamak en çok sustuğumuz yerde kanıyordu yalnızlıklarımız eşitlenmişti bundandı belki durup durup hüzünlenmeler de en güzel yanılışım demek isterdim ellerinin maviliğine